Believe or beliefs?

Ik heb offline (of beter gezegd: buiten dit medium om) wat gesprekken gehad over de TED-talks van Ariely en Kahneman. Beide heren hebben een eigen invalshoek en weten met veel verve en overtuiging hun stellingen te poneren als zijnde een nieuw inzicht, wat is gefundeerd met gedegen onderzoek. Als je daarmee op het TED-podium belandt, heb je letterlijk en figuurlijk een podium waarop je de wereld kan beïnvloeden. Allemaal factoren die maken dat veel mensen er te pas en te onpas aan refereren.

Luister even met me mee naar Kahneman: “Below $60,000 a year, people are unhappy, and they get progressively unhappier the poorer they get. Above that, we get an absolutely flat line. I mean I’ve rarely seen lines so flat. Clearly, money does not buy you experiential happiness, but lack of money certainly buys you misery”.

Ik ken mensen die met een inkomen van minder dan $60,000 errug goed in hun vel zitten. In mijn geval ligt mijn dode punt hoger dan $60,000. Daarmee zeg ik niet dat ik onder die grens ineens depressieve neigingen krijg, maar ik word heus een blijer mens van $600,000 dan van $60,000. En geloof me, ik ken beide situaties. Ik ken ook lieden die nooit tevreden zijn, omdat ze altijd mensen zien die het (in hun perceptie) beter hebben.

En dan Ariely: je intuïtie laat je soms behoorlijk in de steek. Ja, soms. Zeker in manipulatieve marketing situaties. De besluiten waar ik lang over nagedacht heb, had ik (achteraf) beter niet kunnen nemen. De besluiten die ik op (eerste) gevoel heb genomen, zijn (achteraf) bijna zonder uitzondering de juiste gebleken. Lang nadenken en uitvoerig analyseren heeft mij dus vaker in de steek gelaten dan mijn eerste ingeving, wat ook iets zou kunnen zeggen over mijn intellectuele vermogens.

Ben ik nou zo eigenwijs om situaties buiten de statistieken naar voren te brengen, misinterpreteer ik de clou van beide experts of is er hier iets anders aan de hand?

Laat jouw mening eens weten.

Comments

[David Bloch]

Zowel Kahnemann als Ariely hadden traditionele Hollanders kunnen zijn, behept met de erfenis van Calvijn en Descartes.
De behoefte om 'zien is geloven' sluit de onontbeerlijke 'spirituele dimensie' helemaal uit.
Zo gaat Kahnemann voorbij aan het essentiële geluk dat in de ontwikkelde mens zit en dat volledig onafhankelijk is van inkomen en andere externe factoren.
Zo is er bij Ariely (kennelijk) helemaal geen plaats voor beslissingen die ONTSTAAN - noem het een 'gewaarwoording' voor de juiste richting. Wat absoluut NIET kan in een cognitie-gedreven pesudo-wetenschappelijke benadering zoals Ariely hanteert.
En wat ben ik blij dat ik het verschil heb ontdekt = 'de dekens eraf' = het was er altijd, maar afgedekt onder een laag maatschappelijke en familiale conditionering.
Lang leve de vrijheid ...

DAVID

[Arno Diepeveen]

Dank voor je bondige en heldere toelichting, David!