Aan mij ligt het niet

Overal voetbal. No place to hide. Zelfs het FD heeft zich bezondigd aan voetbalanalyse: er is door een of andere professor berekend dat winst in de finale zou uitmonden in een economische impuls van een half procent groei.

Om te beginnen vind ik dat we de scheids voor een internationaal tribunaal moeten slepen en 'm een miljardenclaim aan z'n broek moeten doen. Hij heeft een cruciale corner laten lopen en voor het gemak een buitenspelletje genegeerd, nét voor de verliezende goal. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat we dezelfde claim bij de leverancier van de magnetische armbandjes neer kunnen leggen. Ik draag ook zo'n ding en ze zijn in de bijsluiter vergeten te vermelden dat onvoorspelbare agressie een van de meest voorkomende bijwerkingen is. Dat is wetenschappelijk bewezen.

Ik ben ook overal tweede, sinds ik dat armbandje draag. Een gemiddelde klant die nee zegt, krijgt een stuk of wat ijzeren noppen tegen z'n borstbeen. Dat is geen keus; dat gebeurt gewoon. En ik beloof je: ik heb een missie en ben heel gefocust. Dus daar ligt het niet aan. Ik ben gewoon scherp.

Als ik thuiskom en zeg dat ik tweede ben geworden (categorie: lege handen), bereid mijn vrouw altijd een feestmaal voor me. Waar ik dan het meest van geniet is haar opmerking: "Je bent wel héél ver gekomen".

Ik weet als geen ander dat ik de deal had verdiend. Er is helaas altijd wel iemand die me onheus bejegent en de deur voor m'n neus dichtgooit. Als dat niet zou gebeuren, was ik wereldkampioen verkopen.

Ik heb nu een peloton juristen op Beatrix gezet. Ik heb namelijk ook recht op een lintje.