Stel je voor: je wilt een zakelijke rekening openen bij een bank, waar zichtbaar niets aan de hand is. Je gaat -héél oude economie- naar het kantoor waar je een administratieve intake ondergaat (neem er even ruim de tijd voor). Twee dagen later belt een getrainde juffrouw je op met een setje vragen; twee, om precies te zijn: (1) wilt u uw verzekeringen met ons bespreken? (2) wilt u uw privérekening bij ons onderbrengen? Nou nee, ik wil een zakelijke rekening openen.

Jammerrrr, gaat niet. "Ondanks de kosten die we in rekening brengen, is een zakelijke klant met alleen een rekening courant voor ons verliesgevend." Huh, internetbankieren is verliesgevend? Leg eens uit, schat. Nou, daar gaat het niet over, bekent ze openhartig. De bank heeft een beleid om geen één-dienstrelaties aan te gaan. Punt. "Ik ben dus niet welkom?" Nou, als ik het zo stel: nee, u bent niet welkom.

Real life story anno 2009, Rabobank West-Betuwe.

"Meneer, onze klanten vinden het belangrijk om optimaal te worden ondersteund bij het behalen van hun financiële doelstellingen. Ons succes is mede bepaald door deze aanpak en onze full service dienstverlening. In dat kader openen wij graag een zakelijke account voor u. Mogen wij u nu of in een later stadium uitnodigen om te kijken welke rol van betekenis we kunnen spelen bij de realisatie van uw plannen?"

Bovenstaande quote heb ik verzonnen, maar dat begreep je natuurlijk al bij het derde woord.

De 'financiële dienstverlener' heeft geen enkel inzicht in de historie en omvang van het bedrijf, de ondernemingsvorm, de groeiplannen, de jaarcijfers met de bijbehorende winsten, beleggingen, hypotheken, privé vermogen, lopende kredieten, gegevens van de (ook ondernemende) partner en wat je nog meer kunt bedenken wat er relevant is om iemand op zijn financiële merites te kunnen beoordelen of zoals ik het zou zeggen: om jezelf te kunnen inschalen op het leveren van maximale toegevoegde waarde.

Ach, banken....

Wat moet er gebeuren, wil er écht iets veranderen?